İç Konuşmalar

Şöyle bir mazime bakınca, ulan neler görmüşüz be, diyor içimdeki külhanbey. Bazı şeyleri başkalarına bırakan ben, şimdi neden derbeder oldum diye kendimi sorguluyorum. Suç başkasının değil.  Tamamen boşvermişlikle alakalı gibi. Ya da hedefsiz kalmakla.

Eski idealistliğimi bulamıyorum. İdealistliğimin yerine başka şeyleri koyduğum için değer kaybı var aslında. Günü kurtarmanın derdindeyim bugünlerde. Neyden neyi kurtarıyorsam.

Şöyle ağır bir senaryo yazıp şöhret merdivenlerini çıkmak istemiyorum. Şimdi bu cümleyi kim kurdu? Ego? Sen senaryo mu yazabiliyorsun diyor içimden gerçekçi tarafım. O da haklı.

Bazı insanlar bazılarını ezmeye çalışıyor. İşte bu tip adamlara hadlerini bildirmek istiyorum da sonra acımasız biri olmadığımı hatırlıyorum.

Neyse.

19 Haziran veya Yalnızlık Senfonisi

Dün 9000 adımın üzerinde yürüdüm. Fakat hava rüzgarlı ve yağmurluydu. Sanırım biraz üşüdüm. Hiç farkında olmadım.

Moralim hala iyi değil. Mutlu olabilmek istiyorum ama nasıl işte. Bunu bulmak da zor.

İki gündür kitap okuyamadım. 1000 kitap isminde bir uygulama var, ona üye oldum. Çok güzel düşünülmüş. Okunan kitaptan pasajlar ya da alıntılar paylaşılıyor. Ayrıca  inceleme ve puan verme de eklenmiş.

Hava günlerdir kapalı. Arada açıyor, güneş falan oluyor, bazen de yağmurlar yağıyor. Bugün 19 Haziran. Ama bahar havası gibi hissettiriyor. Gönlümüze bahar gelmedi henüz.

Benim korkularım var. Kimseye tam olarak söyleyemediğim içimde taşıdığım duygular... Bir dönem haberleri ve köşe yazılarını çok iyi takip ederdim. Şimdi ise farklı fobilerden dolayı takip etmek bana çok zor geliyor. Aşırı hassaslastim sanırım. Her şeyi takıntı yapıyor da olabilirim. Ama bazi zamanlar öyle korkular yaşadım ki beni çok sarstı. Önemli olan Allah'tan hakkıyla korkmaktır. Ondan gereği gibi sakınmak. Ama ben demekki bazı şeyleri yanlış yapmamdan dolayı bu tür hislerle doldum. Bir ara bünyem hiç korku duymazken, son zamanlarda özellikle çok yıprattı bu duygular beni.

Burada abartarak yazıyorum sanırm. Öyle korkak birisi değilim. Şimdiye kadar bunu isbat edecek şeyler de yaşadım aslında. Ama derin düşünceler, aşırı hissetme duygusu ya da hissettiğini düşünmek, gelecek kaygıları v.s beni yordu. Biliyorum ki bu da bir imtihan. Bizi yoran her şey elbettr geçecek. Çünkü burasi fani dünya.

Bugün Samet'le gezdik. Istasyonda dolaştık. Sonra eve geldim. Rutin bir gün daha bitti.

Vazgeçersen Kaybedersin

Gece geç uyuyabildim ve rüyamda biraz korktum. Ben bu tür korkuları yaptığım hatalardan dolayı sayabiliyorum. Bugün yıllardan beri aklımda soru işaretleri olan bir kişiyi çözüme kavuşturdum. Çözüm, artık aklıma takılmamasıydı. Belki okuyanlar anlamayacaklardır ama ilkokul yıllarından beridir devam edegelen bir mevzu kapanmış oldu. Insanın yapmaya çalıştığı bazı şeylerden soğuması ya da şevkinin kalmaması ne demektir bilirsiniz. Yakın zamandır bu duygularla boğuşuyorum. Unutmadan şuraya not edeyim. Dün damla kehribar tek el bir tesbih aldım. Arkadaşları çarşıya çağırdım kimse gelmedi. Istasyon caddesinde biraz yürüdüm. Sonra arabaya atlayıp eve geldim. Çok yagmur yağdı. Hatta zaman zaman sert dolu yağışları oldu. Sivas'ın alt yapı o kadar iyi değilmiş ki tren garının karşısı yani Istasyon caddesinin bu ucu sulara gömüldü. Başka caddelerde de benzer şekilde logarlar tıkanmış. Maydonoz limon kürü birazcık tansiyonumu düşürüyor sanki. Zaten demislerdi birazcık düşürür diye. Bugün 8. gün oldu. Yazı yazmam ve okumam lazım. Herkese hayırlı günler diliyorum.

Uykusuz gecem çok

Gece saat 02.34. Uyuyamadım. Herkes uyurken ben öylece uykusuz kaldım. Hergün hergün melisa çayı ya da papatya çayı içmek istemiyorum. Bu iki çay iyi uyku getiriyor. Bugün bir arkadaşımla çarşıda gezdik. Şifahiye'de demlik çay ictik. Muhabbetin dibini gördük. Insan dost sohbeti özlüyor. 3 yakın arkadaşım bilmediğim sebeplerle çarşıya gelmediler. Corona mı sebep? Pek sanmıyorum. Zaten ben de tedbir almaya çalışıyorum. Sosyal mesafe, maske, kolonya... Yani bana birsey olmaz diyerek ezbere konuşan tedbirsiz kişilerden değilim. Yeni normal hayata uyum sağlamaya çalışıyorum.